پائولو_کوئیلو

در بسیاری از ادیان، روز یا اوقات خاصی برای عبادت تعیین شده و آن لحظات، لحظاتی مقدس اند. آیا وقتی عاشق کسی باشیم، مشتاقانه منتظر روز و ساعت ملاقات با محبوبمان نیستیم؟ آیا نمی خواهیم خود را در راه این عشق فدا کنیم؟ این دقیقا همان مفهوم عشق به خداست. اگر چنین عشقی داشته باشیم، ناخودآگاه به تمام قوانین پروردگار عمل خواهیم کرد. عشق ما را ملزم می کند تا از دستورات خدا با اشتیاق اطاعت کنیم. وقتی کسی عاشق است، نیازی نیست به او بگوییم باید به پدر یا مادرش احترام بگذارد. لازم نیست تعهدات او را یادآوری کنیم یا به او بگوییم نباید دیگران را به قتل برساند. گفتن این قوانین درواقع اهانت به اوست چون او عاشق همنوعان خودش است. اگر به او بگوییم، از کسانی که دوستشان دارد نباید دزدی کند درواقع به او توهین کرده ایم. همان طور که اگر از او بخواهیم شهادت دروغین بدهد، به او اهانت کرده ایم. او ناخودآگاه هیچ کدام از این کارها را انجام نخواهد داد همان طور که هرگز قادر نیست نظر سوئی به زن همسایه اش داشته باشد. پس عشق تکمیل کنندۀ قوانین است. از کتابِ: #عشق_ورای_ایمان #پائولو_کوئیلو #تکه_کتاب